Het schrift doet denken aan Chinese symbolen, Zuid-Amerikaanse hiërogliefen of Arabische kalligrafie.
Alle werken vormen samen een geheel, want de tinten vloeien perfect in elkaar over. Maar ze bestaan evengoed op zichzelf, los van de reeks. Of met twee naast elkaar. Of met drie. Of met vier ...
De tentoonstelling vond plaats in een leegstaand pand dat helemaal werd ingericht in functie van de werken.
